شيخ نصرآباد را بگرفت درد

شيخ نصرآباد را بگرفت درد شاعر : عطار کرد چل حج بر توکل اينت مرد شيخ نصرآباد را بگرفت درد برهنه ديدش کسي با يک از ار بعد از آن موي سپيد و تن نزار بسته زناري و بگشاده کفي دل دلش تابي و در جانش تفي گرد آتش گاه گبري در طواف آمده نه از سر دعوي و لاف اين چه کار تست آخر شرم دار گفت گفتم اي بزرگ روزگار حاصل آن جمله آمد کافري کرده‌اي چندين حج و بس سروري اهل دل را از تو بدنامي بود اين چنين کار از سر خامي بود مي‌نداني اين که آتش گاه کيست...