| ديد از روحانيان خلقي مگر | | در رهي ميرفت پيري راهبر |
| ميربودند آن ز هم روحانيان | | بود نقدي سخت رايج در ميان |
| گفت چيست اين نقد برگوييد حال | | پير کرد آن قوم را حالي سال |
| دردمندي ميگذشت اين جايگاه | | مرغ روحانيش گفت اي پيرراه |
| ريخت اشک گرم بر خاک و برفت | | برکشيد آهي ز دل پاک و برفت |
| ميبريم از يک دگر در راه درد | | ما کنون آن اشک گرم و آه سرد |
| گر ندارم هيچ اين باريم هست | | يا رب اشک و آه بسياريم هست |
| بنده دارد اين متاع آن جايگاه | | چون روايي دارد آنجا اشک راه |
| پس بشوي از اشک من ديوان من | | پاک کن از آه صحن جان من |
| دل چو ديوان جز سيه نايافته | | ميروم گم راه، ره نايافته |
| از دو عالم تختهي جانم بشوي | | ره نمايم باش و ديوانم بشوي |
| جان اگر دارم خجل دارم ز تو | | بينهايت درد دل دارم ز تو |
| کاشکي بوديم صد عمر دگر | | عمر در اندوه تو بردم به سر |
| هر زمان دردي دگر ميبردمي | | تا در اندوهت به سر ميبردمي |
| دست من اي دست گير من تو گير | | ماندهام از دست خود در صد ز حير |