يکرنگ و با زبان دل من همچو آخرت

يکرنگ و با زبان دل من همچو آخرت شاعر : سنايي غزنوي وينان به طبع و جامه چو دنيا ملونند يکرنگ و با زبان دل من همچو آخرت همچون زبان قفل گه معني الکنند دندانه‌ي کليد در دعويند ليک پيوسته پاي بوس خسيسان چو دامنند زان بي‌سرند همچو گريبان که از طمع هادوريان کوي و گدايان خرمنند دعوي ده کنند وليکن چو بنگري هر کس که هست خوشه چن خرمن منند دهقان عقل و جان منم امروز و ديگران گويي نه مردمند همه ريم آهنند فرزند شعر من همه و خصم شعر من گاهم چو وزن...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

يکرنگ و با زبان دل من همچو آخرت

شاعر : سنايي غزنوي

وينان به طبع و جامه چو دنيا ملونند		يکرنگ و با زبان دل من همچو آخرت
همچون زبان قفل گه معني الکنند		دندانه‌ي کليد در دعويند ليک
پيوسته پاي بوس خسيسان چو دامنند		زان بي‌سرند همچو گريبان که از طمع
هادوريان کوي و گدايان خرمنند		دعوي ده کنند وليکن چو بنگري
هر کس که هست خوشه چن خرمن منند		دهقان عقل و جان منم امروز و ديگران
گويي نه مردمند همه ريم آهنند		فرزند شعر من همه و خصم شعر من
گاهم چو وزن بيهده‌ي خويش بشکنند		گاهم چو روي مائده‌ي خود بغارتند
وز درد چشم دشمن خورشيد روشنند		از راه خشم دشمن اين طبع و خاطرند
بي‌روزنند زان که همه بسته روزنند		بس روشنست روز وليک از شعاع آن
کايشان به نزد عقل و خرد نا ممکنند		گر نا ممکنم سوي اين قوم ممکن ست
خود در ميان کار چو درزي و در زنند		تهمت نهند بر من و معنيش کبر و بس
عذرست جمله را اگرم جمله دشمنند		درد دل همه فضلاي از فضوليم
ايشان همند قرص ولي قرص ارزنند		من قرص آفتابم روزي ده نجوم
بوالواسعان و خشک مزاجان برزنند		هم خود خورند خويشتن از خشم من از آنک
پرچين و زرد رخ چو زراندوده جوشند		از خاطر چو تير و زبان چو تيغ من
بر ديگ گنده گشته تو گويي نهنبنند		تا خامشند مطبخيان ضميرشان
گويي به وقت کوفتن زهر هاونند		دور از شما و ما چون در آيند در سخن
کايشان نه آهنند که ريم خماهنند		هان اي سنايي ار چه چنين ست تيغ ده
بر رشته‌ي تو خشک‌تر از مغز سوزنند		درزي صفت مباش برايشان کجا همه
اين نغز پيکران که برين سبز گلشنند		مشاطه‌ي عروس ضمير تواند پاک
ايشان که اند گر به نگاران گلخنند		شير آفرين گلشن روحانيان تويي
تو نرد باز تا شعرا مهره بر چنند		تو تخت ساز تا حکما رخت برگرند
بشکن به خلق گردنشان گر چه گردنند		بر کن به رفق سبلتشان گر چه دولتند
آبي همي خوريم، صفيري همي زنند		آن کره‌اي به مادر خود گفت چونکه ما
تو کار خويش کن که همه ريش مي‌کنند		مادر به کره گفت: برو بيهده مگوي
بس بوالفضول و يافه‌دراي و زنخ زنند		اين ابلهان که بي‌سبب دشمن منند
چون خنثي و مخنث نه مرد و نه زنند		اندر مصاف مردي و در شرط شرع و دين
گر چه به نزد عامه و خطي مبينند		مانند نقش رسمي بي‌اصل و معنيند
گر چه برون به رنگ و نگاري مزينند		چون گور کافران ز درون پر عفونتند
در چاه وحشتند نه يوسف نه بيژنند		در قعر و دوزخند نه جني نه انسيند
هم جولهند گرچه همي بر فلک تنند		هم ناکسند گر چه همي با کسان روند