| چو بسياري بناليدم بزاري | | در آن شبهاي تار از بيقراري |
| صدائي گوش کرد از گوشهي بام | | مگر کز آه من سرو گلندام |
| خرامان رو به نزديکان خود کرد | | بر آن ناليدن من رحمت آورد |
| حکايت باز ميپرسيد در راز | | يکي را زان پريرويان طناز |
| کز اين دردسرش سوداي خامست | | که اين مسکين سودائي کدامست |
| به گرد ما چرا ميپويد آخر | | ز کوي ما کرا ميجويد آخر |
| کدامين دانه افکندش در اين دام | | که کردش اينچنين بيخواب و آرام |
| که از غم ديدهي پر خوناب کردش | | که زينسان بيخور و بيخواب کردش |
| که با نخجيربانش کرد نخجير | | کدامين غمزه زد بر جان او تير |
| کدامين شوخ چشمش برد از راه | | کدامين سيل بگرفتش گذرگاه |
| به کوي ما درآيد هر شبي مست | | جوابش داد کين دل داده از دست |
| گهي سجده برد چون بت پرستان | | گهي در خاک غلطد همچو مستان |
| ز شيدائي نگويد با کسي راز | | کسي زو نشنود جز ناله آواز |
| به غير از آه سردش همنفس نيست | | درين دردش کسي فريادرس نيست |
| گهي نالد گهي گريد بزاري | | همه وقتي در اين شبهاي تاري |
| چو روز آيد دگر ره باز گردد | | به شب با اختران دمساز گردد |
| کسي احوال اين مسکين نداند | | مدام از ديده خون بر چهره راند |
| همانا نو در اين دام اوفتادست | | به خنده گفت کين خام اوفتادست |
| بدين خواري و غمخواري نباشد | | دگر عاشق بدين زاري نباشد |
| خلل کرده است پنداري دماغش | | بغايت تند ميسوزد چراغش |
| چنين بيمار، درمان دير يابد | | چنين شوريده، سامان دير يابد |
| چنين ديوانه را زنجير بايد | | بدين سان کوي ما، او را نشايد |
| که سازد مرهم اين دلخستگي را | | کجا يابد کليد اين بستگي را |
| شکستش را که سازد موميائي | | که جويد با چنين کس آشنائي |
| بر اين آسوده دل افسوس کردي | | گمان بردي دلي ناموس کردي |