چو با همراز خود همداستان شد

چو با همراز خود همداستان شد شاعر : عبيد زاکاني زبان بگشاد و با او همزبان شد چو با همراز خود همداستان شد برو آن خسته دلرا دل بدست آر به صد آزرم گفت اي مهربان يار بر آن بيچارگي ميسوزدم دل که عشقي تازه مي‌افروزدم دل مرا هم بيشتر ز آن در دماغ است از آن آتش که او را در چراغ است مرا هم سوي آن سيل است ميلي گر او را در ربود از عشق سيلي مرا هم سوي او دلبستگي‌هاست ور او را از غم ما خستگي‌هاست که باشد کو نخواهد دوست را دوست دلم گر راست ميخواهي...

شنبه، 6 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

چو با همراز خود همداستان شد

شاعر : عبيد زاکاني

زبان بگشاد و با او همزبان شد		چو با همراز خود همداستان شد
برو آن خسته دلرا دل بدست آر		به صد آزرم گفت اي مهربان يار
بر آن بيچارگي ميسوزدم دل		که عشقي تازه مي‌افروزدم دل
مرا هم بيشتر ز آن در دماغ است		از آن آتش که او را در چراغ است
مرا هم سوي آن سيل است ميلي		گر او را در ربود از عشق سيلي
مرا هم سوي او دلبستگي‌هاست		ور او را از غم ما خستگي‌هاست
که باشد کو نخواهد دوست را دوست		دلم گر راست ميخواهي بر اوست
عيارش در وفا مي‌آزمودم		اگر گه گاه نازي مي‌نمودم
بروي دوستان خنجر کشيدن		کنون باز آمدم زان سرکشيدن
گذشت آن وز سر آن درگذشتم		ز جور و بيوفائي سير گشتم
ز ما بر خاطر آزاري رسيدش		اگر در راه ما خاري رسيدش
به هر خاري گلستاني بيابد		به هر آزردني جاني بيابد
بزرمش بگو کاي مهربان يار		ز لطف من بخواهش عذر بسيار
مرا نيز از غمت بيم هلاکست		ترا گر دل به مهرم درناکست
ندارم در جهان غير از تو ياري		نميپردازم از شوقت به کاري
به گنجي کان طلب کردي رسيدي		به پايان آمد آن غمها که ديدي
شبستان را ز نامحرم بپرداز		حديث وصل ما فردا مينداز
مهل کان راز گردد پيش کس فاش		همي بنشين و ما را منتظر باش
ز هرکس راز خود پوشيده بهتر		ز بهر نام خود کوشيده بهتر
بر او از هر دري تقرير کردن		نخفت آن شب ز بس تدبير کردن
همه شب با من اين افسانه ميگفت		حکايت از من ديوانه ميگفت