| چه شايد کرد چون طالع چنين بود | | من اندر عيش و بختم در کمين بود |
| از آن خوش زندگاني دورم انداخت | | زناگه بخت وارون بر سرم تاخت |
| حديث ما به هر جائي سمر شد | | ز هر سو دشمنانم را خبر شد |
| ز وصلش دست ما کوتاه کردند | | جهاني را از آن آگاه کردند |
| حکايت بعد از اين نوع دگر شد | | چو خصمان را از اين معني خبر شد |
| به آخر دست اين تدبير کردند | | در اين معني بسي تقرير کردند |
| ببايد رفتنش زين ملک ناچار | | که اينجا بودنش کاري است دشوار |
| بر او زين قصه رمزي برگشادند | | بر اين انديشه يکسر دل نهادند |
| ز رفتن شد تنش چون بيد لرزان | | چو بشنيد اين سخن خورشيد خوبان |
| چو غنچه تنگ خوئي کرده آغاز | | گل اندامم درون پردهي راز |
| خروش از جان مرد و زن برآورد | | نفير و ناله و شيون برآورد |
| صداي ناله بر کيوان رسانيد | | فغان بر گنبد گردان رسانيد |
| غريمش هر سخن کو گفت نشنيد | | ز هر نوعي بسي در رفع کوشيد |
| چنين از عقل دستوري ندارم | | کز اينجا طاقت دوري ندارم |
| ز آب ديده در آذر نشاندش | | به پشت بادپائي بر نشاندش |
| پريوارش ز چشم من نهان کرد | | براهش با پري همداستان کرد |