رفت پيش بوعلي آن پير زن

رفت پيش بوعلي آن پير زن شاعر : عطار کاغذي زر برد کين بستان ز من رفت پيش بوعلي آن پير زن جز ز حق نستانم از کس هيچ‌چيز شيخ گفتش عهد دارم من که نيز از کجا آوردي آخر احولي پيرزن در حال گفت اي بوعلي چند بيني غير اگر احول نه‌اي تو درين ره مرد عقد و حل نه‌اي زانک آنجا کعبه ني و دير نيست مرد را در ديده آنجا غير نيست هم بدو ماند وجودش پايدار هم ازو بشنو سخنها آشکار هم جزو کس رانداند جاودان هم جزو کس را نبيند يک زمان هم برون از هرسه اين...

شنبه، 6 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

رفت پيش بوعلي آن پير زن

شاعر : عطار

کاغذي زر برد کين بستان ز من		رفت پيش بوعلي آن پير زن
جز ز حق نستانم از کس هيچ‌چيز		شيخ گفتش عهد دارم من که نيز
از کجا آوردي آخر احولي		پيرزن در حال گفت اي بوعلي
چند بيني غير اگر احول نه‌اي		تو درين ره مرد عقد و حل نه‌اي
زانک آنجا کعبه ني و دير نيست		مرد را در ديده آنجا غير نيست
هم بدو ماند وجودش پايدار		هم ازو بشنو سخنها آشکار
هم جزو کس رانداند جاودان		هم جزو کس را نبيند يک زمان
هم برون از هرسه اين نيکو بود		هم درو، هم زو و هم با او بود
گر همه آدم بود مردم نشد		هرک در درياي وحدت گم نشد
آفتابي دارد اندر غيب غيب		هر يک از اهل هنر وز اهل عيب
با خودش گيرد، براندازد نقاب		عاقبت روزي بود کان آفتاب
تو يقين مي‌دان که نيک و بد رسيد		هرک او در آفتاب خود رسيد
چون تو گم گشتي همه سودا بود		تا تو باشي، نيک و بد اينجا بود
نيک و بد بيني بسي و ره دراز		ور تو ماني در وجود خويش باز
درگرفت خود گرفتار آمدي		تا که از هيچي پديدار آمدي
يعني از هستي معطل بوديي		کاشکي اکنون چو اول بوديي
بعد از آن بادي به کف با خاک شو		از صفات بد به کلي پاک شو
چه پليديهاست چه گلخن ترا		تو کجا داني که اندر تن ترا
خفته‌اند و خويشتن گم کرده‌اند		مار و کژدم در تو زير پرده‌اند
هر يکي را همچو صد ثعبان کني		گر سر مويي فراايشان کني
تا بپردازي تو دوزخ کار هست		هر کسي را دوزخ پر مار هست
خوش به خواب اندر شوي در خاک تو		گر برون آيي ز يک يک پاک تو
مي‌گزندت سخت تا روز شمار		ورنه زير خاک چه کژدم چه مار
هرکه خواهي گير کرمي خاکيست		هر کسي کو بي‌خبر زين پاکيست
با سر اسرارتوحيد آي باز		تاکي اي عطار ازين حرف مجاز
جايگاه مرد برخيزد ز راه		مرد سالک چون رسد اين جايگاه
گنگ گردد، زانک گويا آيد او		گم شود، زيرا که پيدا آيد او
صورتي باشد صفت نه جان، نه عضو		جزو گردد، کل شود، نه کل، نه جزو
صد هزار آيد فزون از صد هزار		هر چهار آيد برون از هر چهار
صد هزاران عقل بيني خشک لب		در دبيرستان اين سر عجب
مانده طفلي کو ز مادر زاد کر		عقل اينجا کيست افتاده بدر
سر ز ملک هر دو عالم تافتست		ذره‌اي برهرک اين سر تافتست
چون نتابد سر چو مويي از جهان		خود چو اين کس نيست مويي در ميان
گر وجودست وعدم هم اين کس است		گرچه اين کس نيست کل اين هم کس است