كسي كه در دعا (ابتدا) براي چهل نفر از مؤمنين دعا كند، سپس براي خودش، دعاي او مستجاب خواهد شد.

امام صادق علیه السّلام فرمودند:
مَنْ قدَّمَ اربعينَ من المؤمنين ثُمَّ دعا استُجيبَ لَه.

دعاي انسان مؤمن براي مؤمن بلا را از او دفع نموده و روزي را بر او سرازير مي كند.

امام صادق علیه السّلام فرمودند:
دعاءُ المؤمِنِ للمؤمِنِ يدفَعُ عنه البلاء و يدُرّ عليه الرّزق.

ذكر بر دو گونه است: ذكر خالص كه دل با آن موافق باشد و ذكر بازدارنده (از ياد خدا) كه ياد غير خدا را در بردارد.

امام صادق علیه السّلام فرمودند:
الذّكرُ ذكران: ذكرٌ خالصٌ يوافِقُهُ القلبُ و ذكرٌ صارفٌ يُمني ذكرَ غيرِهِ.

شيعيان كساني هستند كه در وقت تنهائي و در خلوتِ خويش، بسيار خدا را ياد مي كنند.

امام صادق علیه السّلام فرمودند:
شيعتُنا الّذين اذا خَلَوا ذَكروا اللهَ كثيراً.

خداوند متعال به حضرت موسي عليه السّلام فرمودند: ذكر من را در شب و روز زياد بگو و هنگام گفتن ذكر من خاشع باش.

امام صادق علیه السّلام فرمودند:
قال الله تعالي لموسي عليه السّلام : أكثِر ذكري بالليّلِ و النّهارِ و كُنْ عند ذكري خاشعاً.

كسي كه ذكر و ياد من او را از بيانِ درخواست و حاجتِ خود باز دارد، به او بهتر از آن چيزي را كه به درخواست كننده عطا مي كنم، عطا خ

امام صادق علیه السّلام فرمودند:
ان الله عزوجلّ يقول: مَنْ شَغَلَ بذِكْرِي عن مَسْألَتي اعطيتُهُ افضَلَ ما اُعْطيِ من سألني.

كسي كه در ميان غفلت كنندگان از يادِ خداوند، به يادِ او باشد، همانند كسي است كه در صف رزمندگان، در راه خدا نبرد مي كند.

امام صادق علیه السّلام فرمودند:
الذّاكِرُ لِلّهِ عزّوجلَّ فيِ الغافلينَ كالمُقاتلِ فِي المُحاربينَ.

انسان مؤمن با هر مرگي از دنيا مي رود به غير از صاعقه‌ آسماني، زيرا صاعقه، مومني را كه در حال ذكر خداوند است، فرا نمي گيرد.

امام صادق علیه السّلام فرمودند:
يموتُ المومِنُ بكلّ مِيتةٍ الاّ الصّاعقةَ لا تاخذُهُ و هُوَ يذكر اللهَ عزّوجلَّ.

هر كسي كه خداوند را بسيار ياد كند، خداوند در بهشت او را در سايه رحمت خويش قرار مي دهد.

امام صادق علیه السّلام فرمودند:
من اكثَرَ ذكرَ اللهِ عزّوجلَّ اَظلَّهُ اللهُ في جَنّتِهِ.

هيچ مجلسي نيست كه در آن نيكوكاران و بدكاران جمع شوند و بدون ذكر و يادِ خدا برخيزند، جز اينكه در روز قيامت مايه افسوس و حسرت آنا

امام صادق علیه السّلام فرمودند:
ما مِنْ مجلسٍ يَجتَمِعُ فيهِ ابرارٌ و فُجّارٌ فيقومونَ عَلي غير ذِكرِ اللهِ الاّ كانَ حَسْرَةًعليهم يومَ القيامَةِ.