شاعر: عبدالله فرادي
بزن رفيق كه با ناله سه تار بگريم
به سوز و ساز تو چون ابر نوبهار بگريم
بزن رفيق كه در روزگار يار نديديم
ز يار شكوه كنم يا ز روزگار بگريم
بزن كه سوز غمي شعله مي‌كشد ز دل من
بزن كه همره ساز تو زار زار بگريم
به مويه تو بنازم ز سيم شور برآور
مگر ز رنج اسيري درين حصار بگريم
به پرده‌هاي دل من هزار اشك نهان بين
ز نغمه‌هاي تو خواهم كه آشكار بگريم
خوشا دمي كه به جانسوزي نواي سه تارت
به خلوتي بخزم در شبان تار بگريم
بهار شد كه به صحرا و كوه از غم غربت
چو رود ناله برآرم چو آبشار بگريم
به اشك خويش رخ لاله را بشويم و در دل
به ياد مردم دلتنگ داغدار بگريم
گهي به نغمه چو مرغ سحر به باغ بنالم
گهي به زمزمه در پرده سه تار بگريم
ز مكر خصم ننالم، كجاست ساز موافق
كه با نواي مخالف ز جور يار بگريم
به ياد فرقت ياران و اشك سرخ بهاران
هزار بار بزن تا هزار بار بگريم
