| زانکه در بند نگاري ماندهام | | بي دل و بي قراري ماندهام |
| غم کشي بي غمگساري ماندهام | | دلخوشي با دلگشايي بودهام |
| لاجرم بي کار و باري ماندهام | | زير بار عشق او کارم فتاد |
| گرچه چون اشک از کناري ماندهام | | در ميانم با غم عشقش چو شمع |
| من مدام اميدواري ماندهام | | گرچه وصل او محالي واجب است |
| چون بنفشه سوکواري ماندهام | | بي گل رويش در ايام بهار |
| داغ بر دل ز انتظاري ماندهام | | همچو لاله غرقهي خون بي رخش |
| سنگ بر دل در خماري ماندهام | | ديدهام ميگون لب آن سنگدل |
| در نهان و آشکاري ماندهام | | چون دهان او نهان شد آشکار |
| زان چو مويش تابداري ماندهام | | زنگبار زلف او مويي بتافت |
| گه به چين در اضطراري ماندهام | | گه به دربند رهي دور و دراز |
| زير بار مشکباري ماندهام | | چون سر يک موي او بارم نداد |
| من که ديدم بيقراري ماندهام | | صد جهان ناز از سر مويي که ديد |
| من چرا در زنگباري ماندهام | | زلف چون دربند روم روي اوست |
| در شمار بي شماري ماندهام | | ميشمارم حلقههاي زلف او |
| من مشوش بر کناري ماندهام | | چون سري نيست اي عجب اين کار را |
| بس پريشان روزگاري ماندهام | | روزگاري ميبرم در زلف او |
| زان سبب زير غباري ماندهام | | شد فريد از چين زلفش مشک بيز |