نشستي در دل من چونت جويم

نشستي در دل من چونت جويم شاعر : عطار دلم خون شد مگر در خونت جويم نشستي در دل من چونت جويم من از هر دو جهان بيرونت جويم تو با من در درون جان نشسته پس آن بهتر بود کاکنونت جويم چو فردا گم نخواهي بود جاويد چو بي چوني تو آخر چونت جويم مرا گويي چو گم گردي مرا جوي نه سر نه پاي چون گردونت جويم چو راهت را نه سر پيداست نه پاي اگرچه هر زمان افزونت جويم يقين دانم که در دستم کم آيي از آن هر روز ديگرگونت جويم چو در دستم نمي‌آيي ز يک وجه سزد...