صوفيي را گفت مردي نامدار

صوفيي را گفت مردي نامدار شاعر : عطار کاي اخي چون مي‌گذاري روزگار صوفيي را گفت مردي نامدار خشک لب ، تر دامني‌ام مانده گفت من در گلخني‌ام مانده تا که نشکستند آنجا گردنم گرده‌ي نشکستم اندر گلخنم خفته‌ي يا باز مي‌گويي همي گر تو در عالم خوشي جويي دمي تا رسي مردانه زان سوي صراط گر خوشي جويي، در آن کن احتياط زانک رسم خوش دلي يک موي نيست خوش دلي در کوي عالم روي نيست در زمانه کو دلي تا خوش بود نفس هست اينجا که چون آتش بود دل خوشي يک نقطه...