تقواپيشه، هوا و هوسش مرده، خشمش فرو خورده، در آسايش شكرگزار و در سختى ها صبور است.

امام على علیه السّلام فرمودند:
اَلْمُتَّقى مَيِّتَةٌ شَهْوَتُهُ مَكْظومٌ غَيْظُهُ فِى الرَّخاءِ شَكورٌ وَ فِى الْمَكارِهِ صَبورٌ؛

تقواپيشه، سه نشانه دارد: اخلاص در عمل، كوتاهى آرزو، و غنيمت شمردن فرصت ها.

امام على علیه السّلام فرمودند:
لِلْمُتَّقى ثَلاثُ عَلاماتٍ: اِخْلاصُ الْعَمَلِ وَ قِصَرُ الاَْمَلِ وَ اغْتِنامُ الْمُهَلِ؛

اگر آسمان ها و زمين بر بنده اى بسته شوند و او تقواى الهى پيشه كند، خداوند حتماً راهى براى او مى گشايد و از جايى كه گمان ندارد،

امام على علیه السّلام فرمودند:
لَوْ اَنَّ السَّماواتِ وَ الاَرْضَ كانَتا عَلى عَبْدٍ رَتْقاً ثُمَّ اتَّقَى اللَّهَ لَجَعَلَ اللَّهُ لَهُ مِنْهُما مَخْرَجاً وَ رَزَقَهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ؛

تقوا پيشه، براى انجام هر كار خيرى سبقت مى گيرد.

امام على علیه السّلام فرمودند:
اَلتَّقىُّ سابِقٌ اِلى كُلِّ خَيْرٍ؛

تقوا پيشگان، پاكدامن و كم خرج و زحمت اند و مردم به خيرشان اميد دارند و از شرّشان در امانند.

امام على علیه السّلام فرمودند:
اَلْمُتَّقونَ اَنْفُسَهُمْ عَفيفَةٌ وَ حاجاتُهُمْ خَفيفَةٌ وَ خَيْراتُهُمْ مَأْمولَةٌ وَ شُرورُهُمْ مَأْمونَةٌ؛

دلى كه از تقوا خالى باشد، فتنه هاى دنيا آن را پُر كند.

امام على علیه السّلام فرمودند:
خُلُوُّ الْقَلْبِ مِنَ التَّقْوى يَمْلَؤُهُ مِنْ فِتَنِ الدُّنْيا؛

تقواپيشگان، نشانه هايى دارند كه با آنها شناخته مى شوند: راستگويى، امانتدارى، وفاى به عهد، كم فخر فروشى، كم بخل ورزيدن، صله رحِم

امام علی علیه السّلام فرمودند:

هر كس ستيزه جوست، قدرت تقواى الهى را ندارد.

امام علی علیه السّلام فرمودند:
لا يَسْتَطيعُ اَنْ يَتَّقىَ اللَّهَ مَنْ خَاصَمَ؛

نهايت خشنودى خداوند از بندگانش و خواسته او از آفريدگانش، تقواست، پس نسبت به خداوندى كه اگر پنهان كنيد مى داند و اگر آشكار سازيد

امام علی علیه السّلام فرمودند:
اِنَّ التَّقْوى مُنْتَهى رِضَى اللَّهِ مِنْ عِبادِهِ وَ حاجَتُهُ مِنْ خَلْقِهِ فَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذى اِنْ اَسْرَرْتُمْ عَلِمَهُ وَ اِنْ اَعْلَنْتُمْ كَتَبَهُ؛

به خدا سوگند، بنده با تقوايى را نمى شناسم كه تقوايش او را سود دهد مگر آن كه زبانش را نگه دارد.

امام على علیه السّلام فرمودند:
وَ اللَّهِ ما أرى عَبْداً يَتَّقى تَقْوىً تَنْفَعُهُ حَتَّى يَخْزِنَ لِسانَهُ؛