راه های حل تعارض میان همسران (بخش اول)

وقتی که در زندگی زناشویی تعارض هایی ایجاد می شوند، که به ناچار ایجاد خواهند شد توصیه های زیر می توانند مفید باشند.

 افرادی که زندگی زناشویی آنها آشفته است بیشتر از کسانی که زندگی های زناشویی باثبات دارند عقاید نامعقولی را در سر می پرورانند. به رغم این واقعیت که تقریبا همه زن و شوهرها گاهی با هم اختلاف عقیده دارند، ممکن است باور داشته باشند که هرگونه اختلاف عقیده ای مخرب است. آنها تصور می کنند که اختلاف نظر درباره خویشاوندان، فرزندان، یا فعالیت های جنسی به معنی آن است که یکدیگر را دوست ندارند یا زندگی زناشویی آنها پا در هواست. امکان دارد که آنها باور داشته باشند که همسر آنها باید بتواند ذهن آنها را بخواند (و بداند که آنها چه می خواهند)، که همسر آنها نمی تواند تغییر کند، که آنها باید شریکان جنسی عالی باشند، و اینکه مردان و زنان از نظر شخصیت و نیازها تفاوت فاحشی با هم دارند.

این منطقی و سازگارانه است که همسران بدانند که هیچ دو نفری تمام اوقات با هم توافق ندارند، باید به جای اتکا به «ذهن خوانی»، خواسته های خود را ابراز کنند تا پیام یکدیگر را دریافت نمایند، معتقد باشند که همه ما می توانیم تغییر کنیم (هرچند که تغییر ممکن است آهسته صورت گیرد)، مقداری ناکامی جنسی را تحمل کنند، و به صورت برابر با یکدیگر رفتار کنند.

در مجموع، اختلاف نظر به خودی خود برای زندگی زناشویی مخرب نیست. اختلاف نظر در هر زندگی زناشویی یافت می شود. مسئله این است که زن و شوهر چگونه اختلاف نظر را مدیریت می کنند. اعتقاد به اینکه اختلاف نظر به خودی خود مخرب است عقیده ای غیر منطقی است که می تواند سازگاری زندگی زناشویی را به خطر اندازد.

گاتمن و کرکاف (۱۹۸۹) معلوم کردند که اختلاف نظر و ابراز خشم در صورتی که به طور مناسبی حل و فصل شوند، می توانند در بلند مدت به رضایت زناشویی کمک کنند. آنها زندگی های زناشویی را به مدت سه سال پیگیری کردند و دریافتند که موارد زیر تأثیرات مخرب بلند مدت دارند:

گاتمن و کرکاف از سوی دیگر دریافتند که عامل های زیر به افزایش رضایت زناشویی منجر می شوند:

اعتقاد به اینکه همسر فرد نمی تواند در جهت بهتری تغییر کند نوعی انتساب پایدار برای مشکلات زناشویی است. انتساب های پایدار برای مشکلات، تلاش هایی را که برای تغییر کردن صورت می گیرند با شکست مواجه ساخته و با احساس های افسردگی نیز ارتباط دارند. همچنین، انتساب های کلی («همسر من همین است که هست» در مقایسه با انتساب های اختصاصی «این رفتار همسر من است که مرا آزار می دهد») مشکلات را بزرگ جلوه می دهند.

موارد زیر نمونه ای از عقاید نامعقول دیگر هستند که مشکلات زناشویی را بیشتر می کنند:

این عقاید نامعقول، اختلافات را بزرگ می کنند و استرس زناشویی را به جای برطرف کردن افزایش می دهند. عقیدة آخر بسیار زیان بار است. ممکن است فرض کنیم کسانی که واقعا برای ما اهمیت قایل هستند حتی در صورتی که به آنها نگوییم، می دانند که چه چیزی ما را خوشحال و چه چیزی ناراحت می کند. اما دیگران نمی توانند فکر ما را بخوانند و باید احساسات و اولویت های خود را بی پرده و مستقیم بیان کنیم.

برای گفتگو کردن مؤثر درباره اختلافات مربوط به مسئولیت های خانه داری، ترجیحات اوقات فراغت، و غیره، هریک از همسران باید مایل باشد قدرت را در رابطه تقسیم کند. اگر در زندگی زناشویی قدم اول غلط برداشته شود، طوری که یکی از همسران بر دیگری تسلط یابد، اختلاف در تبادل قدرت ممکن است گفتگوهای آتی را مختل کند. همسری که از قدرت محروم شده ممکن است شنیده نشود، دلخوری ها ایجاد شوند، و در نهایت رابطه قطع شود.

 زوج های راضی رفتار لذت بخش بیشتر نسبت به یکدیگر دارند. رفتارهای زیر را که با روابط خشنود کننده ارتباط دارند، در نظر بگیرید:

متأسفانه، زوج هایی که مشکلاتی را تجربه می کنند، رفتارهای لذت بخشی را که همسر آنها نشان می دهند، دست کم می گیرند. علت آن ممکن است این باشد که زوج هایی که سازگاری نامناسبی دارند ممکن است بدترین چیز را از یکدیگر انتظار داشته باشند یا تلاش هایی را که برای تغییر صورت می گیرند نادیده گرفته یا آنها را باور نکنند. اگر همسر شما سعی می کند مقداری لذت به زندگی شما بیاورد، نشان دادن مقداری قدردانی می تواند مفید باشد. و اگر شما سعی کرده باشید مقداری لذت برای همسرتان ایجاد کنید، و تلاش شما نادیده گرفته شده باشد، گفتن چیزی مانند «هی! به من نگاه کن! من با تو موافقم؛ فکر میکنم واقعا باهوشی» ضرری نمی رساند.
اکنون اجازه دهید توجه خود را به یکی از بهترین روش های حل کردن تعارض ها در روابط معطوف کنیم: بهبود بخشیدن به مهارت های ارتباط.
 

نویسنده: جفری نوید و اسپنسر راتوس

 
منبع: کتاب «بهداشت روانی»