عود مي‌سوخت آن يکي غافل بسي

عود مي‌سوخت آن يکي غافل بسي شاعر : عطار آخ مي‌زد از خوشي آنجا کسي عود مي‌سوخت آن يکي غافل بسي تا تو آخ گويي بسوخت اين عود زار مرد را گفت آن عزيز نامدار عشق دلبندي مرا کردست بند ديگري گفتش که اي مرغ بلند عقل من بر بود و کار خويش کرد عشق او آمد مرا در پيش کرد و آتشي زد در همه خرمن مرا شد خيال روي او ره زن مرا کفرم آيد صبر کردن زان نگار يک نفس بي او نمي‌يابم قرار راه چون گيرم من سرگشته پيش چون دلم در پس بود در خون خويش صد بلا در...

شنبه، 6 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

عود مي‌سوخت آن يکي غافل بسي

شاعر : عطار

آخ مي‌زد از خوشي آنجا کسي		عود مي‌سوخت آن يکي غافل بسي
تا تو آخ گويي بسوخت اين عود زار		مرد را گفت آن عزيز نامدار
عشق دلبندي مرا کردست بند		ديگري گفتش که اي مرغ بلند
عقل من بر بود و کار خويش کرد		عشق او آمد مرا در پيش کرد
و آتشي زد در همه خرمن مرا		شد خيال روي او ره زن مرا
کفرم آيد صبر کردن زان نگار		يک نفس بي او نمي‌يابم قرار
راه چون گيرم من سرگشته پيش		چون دلم در پس بود در خون خويش
صد بلا در بيش مي‌بايد گرفت		واديي در پيش مي‌بايد گرفت
چون توانم بود هرگز راه جوي		من زماني بي‌رخ آن ماه روي
کار من از کفر و ايمان درگذشت		دردم از دارو و درمان درگذشت
آتشي در جان من از عشق اوست		کفر من و ايمان من از عشق اوست
هم دمم در عشق او اندوه بس		گر ندارم من در اين اندوه کس
زلف او از پرده بيرونم فکند		عشق او در خاک و در خونم فکند
يک نفس نشکيبم از ديدار او		من چو بي‌طاقت شدم در کار او
حال من اينست اکنون چون کنم		خاک را هم غرقه در خون چون کنم
پاي تا سر در کدورت مانده‌اي		گفت اي دربند صورت مانده‌اي
هست شهوت بازي اي حيوان صفت		عشق صورت، نيست عشق معرفت
مرد را از عشق تاواني بود		هر جمالي را که نقصاني بود
کفر باشد نيست گشتن زان جمال		هر جمالي را که خود نبود زوال
کرده نام او مه ناکاسته		صورتي از خلط و خون آراسته
زشت‌تر نبود درين عالم ازو		گر شود آن خلط و آن خون کم ازو
داني آخر کان نکويي چون بود		آنک حسن او ز خلط و خون بود
حسن در غيبست، حسن از غيب جوي		چند گردي گرد صورت عيب جوي
نه همي ديار ماند نه ديار		گر برافتد پرده از پيشان کار
عزها کلي بدل گردد به ذل		محو گردد صورت آفاق کل
دشمني گردد همه با يک دگر		دوستي صورتي مختصر
دوستي اينست کز بي عيبي است		وانک او را دوستي غيبيست
بس پشيماني که ناگه گيردت		هرچ نه اين دوستي ره گيردت