هنگام ورزش تمام قدرتت را صرف کن، ولی توجه کن که ورزش محتوی زندگی نیست، بلکه نوایی است که زندگی را همراهی می‌کند.

هیچ وقت مأیوس نشو و زمین ورزش را ترک نکن، نه هنگام تمرین و نه هنگام نبرد.

سعی کن به جای تشویق تماشاچیان، رضایت وجدانت را به دست بیاوری.

یادت باشد اولین تبریک به حریف برنده و اولین تشکر از حریف بازنده باید از سوی تو گفته شود.

قوی‌ترین حریف را انتخاب کن ولی او را صمیمی‌ترین دوست خود بدان.

هنگام باخت بهانه‌ای نیاور. مهم‌تر از هر بردی، رفتار و برخورد توست.

مطیع داور باش، بدون کوچک‌ترین تعرضی؛ حتی اگر او به نظرت در قضاوت اشتباه می‌کند.

فعالیت‌های بدنی، می‌تواند به فعالیت‌های اخلاقی بینجامد.

احترامی که یک ورزشکار در زمین بازی به رأی داور می‌گذارد، در سطح جامعه خود را نشان می‌دهد.

اخلاق ورزشکار، به میدان بازی محدود نمی‌شود. میدان زندگی را دربرمی‌گیرد.