تربیت دینی هرگز در یک بعد متمرکز نمی‌گردد، بلکه همواره جنبه‌های عقلانی، عاطفی، اجتماعی، جسمی، علمی و... در پرورش و جامعیت دادن آن دخالت دارند.

باید بفهمید کودک به چه چیز رغبت دارد و به چه چیز نیازمند است. از طریق همین دوست داشتن و نیازمندی او مفاهیم دینی را به او بیاموزید.

برای این که کودک به عظمت پروردگار پی ببرد طبیعت و جهان آفرینش را در پیش روی او گسترده کنید او خود از درون خود با تأمل و تعمق پی به عظمت خداوند...

مواظب رفتار و کردار کودکانتان باشید تا مرتکب گناه خرد نشوند، زیرا همچنان که کودکان بزرگ می‌شوند رفتارهای زشت و کوچک به‌تدریج به اعمال زشت و بزرگ...

در تربیت دینی، نمایش مهمتر از آموزش است.

توجه کنید که اجبار و اکراه، تحمیل، تنبیه و پاداش‌های افراطی مانع پرورش حس دینی می‌گردد.

کودک را در برابر معماها، ندانسته ها، ابهامات، حیرت‌ها و شگفتی‌ها قرار دهید، خود به خود حس دینی در او پرورش می‌یابد.

به پرسش‌های کودکانتان در مورد مرگ با زبانی که مطابق درک آنها باشد و به صورت واقع بینانه توأم با آرامش، صداقت و بدون احساسات افراطی پاسخ دهید.

هرگز نباید مسأله مرگ را با افسانه‌هایی که کودک روزی منکر آن خواهد شد توجیه کنید.

متعاقب مرگ یک عزیز، باید سعی کنید که همان شرایط محیطی زیستی سابق را برای کودکان فراهم کنید، زیرا کودکان به ثبات نیازمندند تا بهتر با حوادث استرس...