هفت سالار، کندرین فلکند همه گرد آمدند در دو و داه

نیست از من عجب که: گستاخم که تو کردی باولم دسته

گاه آرامیده و گه ارغنده گاه آشفته و گه آهسته

منم خو کرده بر بوسش، چنان چون باز بر مسته چنان بانگ آرم از بوسش، چنان چون بشکنی پسته

به سرو ماند، گر سو لاله دار بود به مورد ماند، گر مورد روید از نسرین

گیتیت چنین آید، گردنده بدین سان هم هم باد برین آید و هم باد فرودین

به چنگال قهر تو در، خصم بد دل بود همچو چرزی به چنگال شاهین

ازان کوز ابری باز کردار کلفتش بسدین و تنش زرین

چنان که خاک سر شتی به زیر خاک شوی نیات خاک و تو اندر میان خاک آگین

آن رخت کتان خویش من رفتم و پردختم چون گرد به ماندستم تنها من واین باهو