وقتی بچه ها برای عبادت (نماز خواندن) از خود اقدامی نشان دادند، آنها را بسیار تشویق کنیم.

هم نام زیبایی بر کودکمان بگذاریم و هم با نام زیبا و احترام کامل او را صدا بزنیم و در جمع خوب با او برخورد کنیم.

از فرزندمان در کنار دیگران و در بین جمع تعریف کنیم و او را تحسین نماییم.

آداب سخن‌وری و صحبت کردن را به فرزندانمان آموزش دهیم، مخصوصاً از همان ابتدا که کلمات اولیه را یاد می گیرد.

سلام کردن بر کودکان را ما باید به آنها بیاموزیم، پس کارهای خوبی را که از فرزند خود انتظار داریم انجام دهیم تا او نیز یاد بگیرد.

روح هیچ کودکی خبیث نیست، این ما هستیم که باعث سعادت یا شقاوت او می شویم.

فواید تواضع را به فرزند خود گوشزد کنیم و چگونه ارتباط برقرار کردن با خدا را در همان دوران کودکی به او آموزش دهیم.

در رفتار با کودکمان دلسوزی بیش از حد نداشته باشیم، برای اشتباهات آنها از تنبیه هم استفاده کنیم، داوری تلخ را هم به فرزندمان می خورانیم.

هدیه دادن به فرزندمان کار بسیار خوبی است اما مراقب باشیم که حسادت دیگر بچه ها را تحریک نکنیم.

می توانیم بچه ها را تبدیل به پلی برای سعادت خود کنیم.