لرزید مدینه به خود از ناله ی زهرا با او همه ی دور و برش خورد به دیوار می خواست که سیلی نخورد صورتش امّا یک مرتبه چرخید سرش خورد به دیوار ...

در پیچ و خم غم گذرش خورد به دیوار رفت اوج بگیرد که پرش خورد به دیوار بودند ملائِک همه در محضرش امّا ابلیس لگد زد کمرش خورد به دیوار تا خادمه...

دگر نباف پیرهن تازه فاطمه شد پنبه رشته های تو با داغ محسنت نه کوچه نه غلاف نه سیلی نه میخ در بیمار کرده است تـو را داغ محسنت شهادت حضرت فاطمه...

ای همه ی دل خوشیم، ز داغ خود می کُشیم باغ بهارم فاطمه، دار و ندارم فاطمه ای همه ی دل خوشیم، ز داغ خود می کُشیم بود و نبودم فاطمه، یاس کبودم...

ماندم چگونه شام غمم را سحر کنم      فکری برای زینب خونین‌جگر کنم یادم  نبود بسکه سرم درد می‌گرفت    فکری برای کج  شدن میخِ در کنم شهادت حضرت...

ای کاش که تازیانه فرهنگ نبود           دیوار و در خانه هماهنگ نبود ای کاش زمانی‌که گلم سیلی خورد       در شهر مدینه کوچه‌ها تنگ نبود شهادت...

ای وای از این همه غم و بیدادی          ای کاش دلت را به دلم می‌دادی حالا که قباله‌ی فدک را بردند            ای کاش که از نفَس نمی اُفتادی ...

ای کاش که غُصه، این دل زار نداشت     این خانه‌ی آتش زده مسمار نداشت سر درد گرفته  بود و می‌گفت حسن      ای کاش مدینه در و دیوار نداشت شهادت...

ای کاش در این مدینه شلاّق نبود      مأمورِ به صبر، صاحب باغ نبود ای کاش همان زمان که پهلوت شکست     میخِ درِ خانه، آنقدر داغ نبود شهادت حضرت...

بیمار علی قد کمانی دارد         احوال ضعیف و ناتوانی دارد در کوچه مگرچه برسرش آوردند رخساره‌ی تار و ارغوانی دارد شهادت حضرت فاطمه زهرا (س)...