مه بارقه‌ای است در شبستان حسین (ع) شب ، حادثه‌ای ز درد پنهان حسین (ع) هر صبح ، ز دامن افق ، خون آلود خورشید بر آید از گریبان حسین (ع)

ازبهر ستیز و مرگ ، آماده شوید در محضر عشق دوست ، افتاده شوید از خون حسین بشنوید این پیغام در طول زمان همیشه آزاده شوید

یک قافله غم ، زکربلا آوردم صد شور و نوا ، زنینوا آوردم بر روشنی تیره دلان کوفه یک ماه ، به روی نیزه‌ها آوردم

همواره تجّسم قیام است حسین (ع) در سینة عاشقان ، پیام است حسین (ع) در دفتر شعر ما ، ردیف است هنوز دل چسب‌ترین شعر کلام است حسین (ع)

الحق که به ما درس وفا داد حسین (ع) هر چیز که داشت بی‌ریا داد حسین (ع) یعنی که تأملی کنید ای یاران ! آن هستی خود زکف چرا داد حسین (ع)؟

آن روز که آهنگ سفر داشت حسین (ع) از راز شهادتش خبر داشت حسین (ع) از بهر سرودن یکی قطعة سرخ هفتاد و دو واژه در نظر داشت حسین (ع)

هم «حیّ علی الفّلاح » او خونین بود هم سجده بی سلاح او خونین بود افسوس که چند ساعتی بعد نماز پیشانی ذوالجناح او خونین بود

در دشت عطش ، لاله صفت سوخت حسین (ع) تا مشعل آزادگی افروخت حسین (ع) بر لوح فلق ، تا به قیامت ، نقش است درسی که زخون ، به خلق آموخت حسین (ع)

ما حلقه به گوش عشق روح افزاییم سرمست زشور جام عاشوراییم گشتیم چو قطره ، محو در عشق حسین (ع) اکنون به طفیل عشق او دریاییم

هفتاد و دو سینه سرخ هجرت کردند با سرورِ آفتاب بیعت کردند رفتند و به دریای ابد پیوستند چون رود ، به اصل خویش رجعت کردند