الا اي چاه ! يارم را گرفتند گلم ، باغم ، بهارم را گرفتند ميون كوچه‌ها با ضرب سيلي همه دار و ندارم را گرفتند

در حریم فاطمیّه مرغ دل پر می زند ناله از مظلومی زهرای اطهر می زند السلام علیک یا فاطمة الزهرا

یا علی خرابم از غمت سوختم کبابم از غمت زخم کهنه را نمک زدند همسر تو را کتک زدند

هر سینه که دوستدار زهراست آشفته و بی قرار زهراست گنجینه ی هفت آسمان ها در سینه ی خون نگار زهراست از شرح کرامتش همین بس عالم همه وامدار...

بر حاشيه‌ي برگ شقايق بنويسيد گل ، تاب فشار در و ديوار ندارد

پيمبري كه عمري غم خوار امتش بود روي كبود زهرا (س) اجر نبوتش بود ؟!

دل از غم فاطمه توان دارد ، نه و ز تربتِ او كسي نشان دارد ، نه آن تربتِ گمگشته به بَر ، زوّاري جز مهدي صاحب الزمان دارد ، نه

در بین آن دیوار و در ای فدایی حیدر دادی تو شش ماهه پسر بهر یاری حیدر

یا علی قبر پرستویت کجاست؟ آن گل صد برگ خوش بویت کجاست؟

من با که گویم این که بهارم خزان شده ماهم به خاک تیره غربت نهان شده بانوی بی نشان که به هرسو نشان ز اوست رفت از برم به قامت همچون کمان شده...