شاعر برای فاطمیه کم می آورد هر بیت یک مصیبت اعظم می آورد قافیه هاش شال عزا بسته بر کمر در هر ردیف دستۀ ماتم می آورد شهادت حضرت فاطمه زهرا...

حبل کین بر گردن حبل المتین افتاده است  لرزه بر عرش برین و رکن دین افتاده است کاش از مهدی بپرسم کای امام منتقم!  مادرت زهرا چرا روی زمین افتاده...

نرو ای همدم تنهایی بابا، مادر می شود بعد تو بابا تک و تنها، مادر چه مگر بر سر تو رفته در آن کوچه ی شوم پس از آن حادثه افتاده ای از پا، مادر ...

مردم شهر چه ها بر جگرت آوردند  شعله بر سوختن بال و پرت آوردند دست سمت رخ همچون قمرت آوردند  گل یاسم چه بلایی به سرت آوردند شهادت حضرت فاطمه...

سینه ی فاطمه گردید دگر خرد و خمیر دنده ی فاطمه با خاک زمین هموار است صورت مادر و پهلو و دو تا دستانش جلوه گاه اثر صحنه ی هر آزار است شهادت...

مادرم فاطمه یکبار دگر بیمار است او خودش گفت که از قاتل خود بیزار است رد خونِ به روی پیرهنش ای عالم یادگاری ز نوک میخ در و مسمار است شهادت...

مُزد رسالتِ پدرت دست کوچه بود اجرت کسی نداد به پیغمبر این چنین از جای جای پیرهنت تکه ای کم است شاید گرفته است به میخ در این چنین شهادت حضرت...

هرگز ندیده است کسی مادراین چنین یک بستری چنین و شکسته پر این چنین شهر مدینه هیچ کسی را چنین نزد جز تو نداشت شاخه ی نیلوفراین چنین شهادت حضرت...

مثل شما به پای حیدر زمان مانده ایم در فتنه ها همیشه اسمتان را خوانده ایم کاشکی میشد فدای تو پهلو و سینه ها در حسرت شلمچه، کربلای پنج مانده...

هر سینه زن غلامی از ایل و تبار توست دنبال آن ضریح گم شده در دیار توست قلب علی حسین و مجتبی بی قرار توست پس نجف و بقیع و کربلا هم مزار توست ...