خانواده، نخستین کانونی است که باید در آنجا عاطفه انسانی را در کودکان پرورش داد.

هرگز سخن کودک را قطع نکنیم و در میان هم سالان یا دیگران، کودک را مسخره نکنیم.

بهترین روش رشد شخصیت و پرورش ویژگی های نیکو در کودکان، احترام گذاشتن و تشویق کردن آنهاست.

در کار با کودکان باید از خشونت، تعصب و زدن برچسب های نامعقول به آنها بپرهیزیم.

خطای کودکان را با دلیل به آنها یادآور شویم و در این باره هرگز کلمات درشت و گزنده به زبان نیاوریم.

خواسته های خود را روشن و منطقی و با دلیل از کودک بخواهیم.

به شخصیت کودک احترام بگذاریم بدون اجازه به وسایلش دست نزنیم و از وی اجازه بگیریم تا او نیز احترام به دیگران را بیاموزد.

تا آنجا که ممکن است، سفارش های خود به کودکان را غیرمستقیم و با طرح پرسش بیان کنیم.

روحیه و ویژگی های کودکان را بشناسیم و با هر کودکی متناسب با روحیه و خواسته ای درونی او رفتار کنیم.

در پاسخ به پرسش های کودکان، صراحت لهجه، صداقت در گفتار و سادگی و کوتاه بودن پاسخ را از یاد نبریم.