پنجره دل را به سحرهای سپید «ابوحمزه» می گشاییم و به آسمان پر ستاره «افتتاح»؛ تا برگ های زرد گناه، به اعجازِ بارانِ مغفرتِ خداوندی، از تنِ خواب...

ای فصل رویش خصلت های ناب و ای ماه معراج فطرت های پاک! قدومت مبارک!

ای ماه عاشقی، از برکت لحظه های صمیمانه ات، دل هایمان تا همسایگی خانه دوست پر می گیرند و از آبی ِ آرام رحمت او سرشار می شوند.

ماه مبارک رمضان، ماه نزول باران غفران الهی بر کویر دل های گناه آلود است.

رمضان، بال گرفتن پروانه روح و عروج او از پیله یأس و معصیت است.

بارالها! آمده ام در پرتو ماه مبارک رمضان، تمام اجابت نشده های قدیم را برایم مستجاب کنی.

تشنگی روزه، از هر گوارایی، گواراتر است.

رمضان آمد تا شلاق به تن غفلت بزند و دست نوازش بر سر فطرت کشد؛ شاید غبار از جان برافتد.

به آغوش قرآن پناه ببر که ارمغان بزرگ رمضان است.

انسان روزه دار، مستجاب الدعوه است. بیایید لحظه ای لب از دعا فرو نبندیم.