دل را پر از طراوت عطر حضور کن  آقا تو را به حضرت زهرا ظهور کن آخر کجایی ای گل خوشبوی فاطمه  برگرد و شهر را پر از امواج نور کن

تو را قسم به صبوری قلب منتظران عزیز فاطمه برگرد سوی کنعانت عدالت علوی تو خواب این شهر است فدای آن لبه ی ذوالفقار برانت

اگر چه لایق احسان تو نبودم من همیشه شامل من بوده است احسانت از این حجاب پر از ابر آسمان، آخر ظهور می کند آن روی ماه پنهانت

دلم دوباره ببین که شده پریشانت عزیز فاطمه ای جان من به قربانت برای روز ظهورت، برای آمدنت چقدر مانده که کامل شوند یارانت؟

بگو چگونه بیایم چگونه آقا جان به جستجوی تو و خیمه و بیابانت به که قسم بخورم بی تو من کم آوردم بس است این همه دوری بس است هجرانت

فروغ دیده تو آیت شکوفایی ست         نگاه لطف تو ای گل، بهار زیبایی ست مگربه خواب گل از گلشنم نصیب آید   خیال وصل چه شور آفرین و رویایی ست

بیا بیا که طلوعت، غروب نومیدی ست          بیا بیا که حضورت بهشت زیبایی ست فروغ صبح امیدی حصار بشکن          سپیده تو به ظلمت سرای تنهایی ست

به گوش منتظران گو که صبح نزدیک است اگر چه شب ز رفیقان دمار می گیرد جمال یار چو خورشید عالم افروز است حجاب نفس تو را زان نگار می گیرد

غروب جمعه دلم بوی یار می گیرد افق افق دل من  را غبار می گیرد نه با زیارت یاسین دلم شود آرام نه با دعای سماتم قرار می گیرد

چه دیده ها که دوخته به در شده و نیامدی چه عمرها ز دوری تو سر شده و نیامدی چه روزها که تا به شب نام توبرده شد به لب چه چشمها که از غم تو تر...