شود روزی خداوند تبارک نشان ما دهد آن خلق و خویت شود لب تشنگان جام وحدت بنوشند جرعه ای ز آن آب جویت

ای که هستی عاری از هر گونه عیب از چه رو کردی مکان در چاه غیب یوسفا جای تو قعر چاه نیست چون کسی آنجا تو را همراه نیست

بیا که شیعه جدت به غم گرفتار است بیا که دل ز فراقت همیشه بیمار است بیا که دشت و دمن را کنی تو گل افشان که بی جمال تو ای گل جهان همه خار است

به صبح جمعه ای مولا دهم گوش که بلکه بشنوم صوت نکویت چه می شد ای گل زیبای نرجس دمی من هم نشینم روبرویت

با آبروی تو آبرو گرفته ایم با ندبه های تو خو گرفته ایم مهدی بیا که سخت است انتظار از دوریت بغض گلو گرفته ایم

واسط فیض خدا، در پشت ابر غیبت است  جمعه، جمعه دیدگان مضطرم در حسرت است  ای تمام آرزوی آل طه، العجل  چون جهان در انتظار یک فرج، یک نصرت است

هر جمعه از فراق تو بی تاب می شوم مانند شمع سوخته ای آب می شوم هر جمعه با نوای دل انگیز  العجل بی اختیار راهی سرداب می شوم

از عشق ناله خیزد و از هجر درد و غم غم ناله می کند که فراقت مدید شد بزم وصال مطلبد جان ز عاشقان خوشبخت آنکه در ره جانان شهید شد

ای دل شیدای ما گرم تمنای  تو کی شود آخر عیان طلعت زیبای تو گرچه نهانی زچشم دل نبود نا امید می رسد آخر به هم چشم من و پای تو

ای یادگار عترت طاها، ظهور کن آرام جان زهره ی زهرا، ظهور کن از رخ بگیر معجر غیبت، عزیز دل روشن ترین ستاره ی دنیا، ظهور کن