در ذهن انگشتان من بوی حضورت می وزد احساس درکت خوب من! تا بیکران روییده است از چهره آئینه ها پاییز پیری می چکد اما ز میلاد جهان عشقت جوان روییده...

با تابش پنهانیت در وسعت آیینه ها آن سوی باور تا خدا رنگین کمان روییده است پژواک نام گرم تو پاییز را تبخیر کرد بر روی لب ها نام سبزت جاودان...

آقا بیا! در دست ها باز آسمان روییده است گلواژه سبز دعا تا کهکشان روئیده است عطر خیال آبیت در ذهن ها جاری شده تصویر شوق دیدنت در چشم مان روییده...

بیا که فتنه به آفاق می‌کند بیداد ببین که باد مخالف به پرچم دین است همیشه منتظرت روی جاده می‌مانم نگاه باور دل امتداد پرچین است

بیا بیا که حضورت به گلشن دل‌ها برای زخم گل داغدیده تسکین است گل ظهور تو کی برگ و بار خواهد داد؟ در انتظار فرج خوشه‌های پروین است

دلم ز دوری‌ات ای گل به سینه‌ام پژمرد نوای بلبل طبعم ز غصه غمگین است بیا بیا که ز یمن تو باغ می‌خندد در انتظار رُخت، بی‌قرار نسرین است

غم فراق تو دل را اگرچه سنگین است فدای آن غم تلخت, چقدر شیرین است! اگر چه نیست جفا، کار تو, نمی‌دانم چرا مرام تو در ذره پروری این است؟

معبد دلم بی تو، ساکت است و ظلمانی ای الهة خورشید! در شبی زمستانی از پی‌ات روان کردم، در غروب تنهایی ناله‌های پی در پی، گریه‌های پنهانی

سلام بر نگاه تو بلند آسمانی‌ام که از حضیض خاک‌ها به اوج می‌کشانی‌ام من ازتبار لحظه‌های تند سیر زندگی تو از تبار دیگری بهار جاودانی‌ام

اگر فراق تو از دیده روشنی برده است شرار عشق تو در دل زبانه می‌گیرد شده است ساغر جان پر ز خون دل شاید کمان عشق تو دل را نشانه می‌‌گیرد