انسان در هر معاشرت، تصويري از خود به جاي مي گذارد که اگر با خوش خويي همراه باشد، ديگر از مرور آلبوم گذشته اش هراسي ندارد.

به فضايل انساني آن قدر عادت کن که انجام دادن آن، براي تو تفريح باشد، نه وظيفه.

اعتماد به شانس ، زاييده سستي و تنبلي است؛ زيرا هيچ رودي بدون حرکت به دريا نمي رسد.

تمام دگرگوني ها در جهان، مستلزم گذشت زمانند، ولي بيشتر ما هنگام رويارويي با مشکلات، اين مطلب را فراموش مي کنيم .

حتي خطرناک ترين مجرمان نيز قادرند انشايي درباره انسان بودن بنويسند. آنچه انسان ها را متمايز مي کند، عمل کردن به دانسته هاست.

به جاي عيب جويي مي توانيم شرايطي فراهم کنيم که ديگران عيب خودشان را بدانند و آن را از بين ببرند.

گره مشکلات را هر چه بشکيد، محکم تر مي شود. با کمي حوصله و نرمي، مي توان گره ها را از هم گشود.

منتظر داشتن بهترين روحيه براي انجام دادن کار خير نباشد؛ زيرا تنها با انجام دادن کار خير است که مي توانيد روحيه اي بهتر داشته باشيد.

يکي از لحظه هاي لذت بخش در خانواده، هنگام صرف غذاست. پس مراقب باشيد نوش جانتان شود نه نيش جانتان.

بدخلقي هاي ديگران ، نتيجه درگيري آنها با خودشان است و در بيشتر موارد، نبايد به شما برخورد.