بشر به عوض اين که توجه و عنايت خويش را به لذايذ حيات متوجه سازد بايد بکوشد حتي المقدور از تألمات بي شمار زندگاني که روح آدمي را کسل مي سازد و...

توانگري به قناعت است نه به بضاعت. «سعدي»

چشم ديگران چشمي است که ما را ورشکست مي کند، اگر همه به غير از خودم کور بودند، من نه بخانه ي باشکوه احتياج داشتم نه به مبل عالي. «فرانکلين»

چنان شيرين مباش که تو را فرو برند و چنان تلخ مشو که از دهان بدور افکنندت. «ذيمقراطيس»

ديوانگي است که براي خريداري اشياء، بي مصرف و کالاي تجملي، انسان خود را گرفتار قرض کند. «فرانکلين»

زياده روي در خرج منشاء بي نوائي است.

هر که به فضيلت ايمان نداشته باشد خود نيز فضيلتي ندارد، انسان گاهي از فضائلي صحبت مي کند که خود دارد ولي غالبا از فضائلي که خودش از آنها محروم...

اگر فروانروا خود راست و صديق باشد کارها حتي بي راهنمائي او به نظام خواهد رسيد. «کنفوسيوس»

نخستين وظيفه ي يک حاکم اجراي عدالت است. «ناپلئون»

اعتراف به نقص ضعف نيست بلکه قدرت است. «اوژن به اتان»