الهي ! چون است كه در خود مي نگرم به تو نزديك مي شوم و در تو مي نگرم از تو دور .

الهي ! تو را دارم چه كم دارم ؛ پس چه غم دارم ؟(آیت الله حسن زاده آملی)

الهي ! هر كه را مي بينم با خود است ، مرا با خودت دار !(آیت الله حسن زاده آملی)

الهي ! از سجده كردن شرمسارم و سر از سجده برداشتن شرمسار تر .(آیت الله حسن زاده آملی)

الهي ! حسن روزگاري نگذرانيد ، بلكه روزگار از او گذشت . (آیت الله حسن زاده آملی)

الهي ! هراس حسن از خويش ، بيش از اهرمن است ، كه اين دشمن بيگانه است و آن آشنا و هم خانه . (آیت الله حسن زاده آملی)

الهي ! شكرت كه دوستانت را دوست دارم و دشمنانت را دشمن . (آیت الله حسن زاده آملی)

الهي ! ما هر چه كنيم كم است و تو هر چه دهي بسيار ؛ « يا مَن يُعطي الكَثيرَ بالقَليل ! » (آیت الله حسن زاده آملی)

الهي ! خدا خدا گفتن مجازي ما كه اين همه بركت دارد ، اگر به حقيقت گوييم چون خواهد بود . (آیت الله حسن زاده آملی)

الهي ! راه تو ، به بزرگي تو دشوار است ، و شگفتا كه اين مور لنگ را آرزوي ديدار است . (آیت الله حسن زاده آملی)