تهي دستان که نياز و حسد را بدل راه نداده اند، پرچمداران غرور و سربلندي تبار انسانند. «آرمنهايم»

فقير از بعضي نعمتهاي دنيا ولي خسيس از همه نعمتها محروم است. «لابروير»

ارزش يک دولت وابسته به ارزش افرادي است که آن را تشکيل مي دهند. «جان استوارت ميل»

اين هم بدبختي بزرگي است که در بعضي کشورها به قوانين بيش از انسانها اهميت مي دهند.

بشر تا زماني که از نا امني مي ترسد يا آن را به خاطر دارد، حيوان رقابت کننده اي بيش نيست. «ويل دو رانت»

بشر چون صالح و پاک بود به قانون نيازمند نيست و چون متخلف و بدکار شد قانون نمي تواند جلويش را بگيرد.«ديزرائيلي»

جامعه اي که در آن ترس از توبيخ و ملامت جاي خود را به ترس از قانون بدهد بدبخت است و از آن بدبخت تر ملتي که از قانون نترسد.

کسي که خود درستکاراست احتياج به امر کردن ندارد وکارش بدون فرمان هم به پيش مي رود، ليکن کسي که خود درستکار نيست اگر هم فرمان بدهد کسي فرمانش را...

وقتي جامعه اي داراي فضيلت اخلاقي است که قانون همه ي افراد جامعه را با يک چوب براند. «مولير»

چشم گريان ديگران را به نگاه هاي مسرت آميز تبديل کردن، لذت بخش ترين خوشبختي هاست. «بودا»