اهميت نويسندگان معروف در اين است که آنچه ديگران ديده اند، اينها توانسته اند بيان کنند. «ژوربرت»

اين حروف و نقطه هاي سياه که به روي اوراق کتاب پراکنده شده آئينه ي افکار انساني است که ميليونها مردم از خواندن آن استفاده مي کنند. «پترارک»

بايد زندگي کرد براي نوشتن، نه نوشتن براي زندگي کردن. «ژول رنارد»

براي بيان انديشه و خواستهاي دروني شهامت بيشتري لازم است، همچون قهرماني که در ميدان جنگ جان سپرد. «ولامينک»

براي آدمي بهتر است اصلا به دنيا نيايد تا اين که به دنيا بيايد و اثري از خود بر جاي نگذارد. «ناپلئون»

خواندن انسان را کامل مي کند، سخنراني و گفتگو او را حضور ذهن و سرعت انتقال مي دهد، ولي نوشتن انسان را دقيق مي کند. «بيکن»

خواننده خيلي به ندرت همان استفاده را مي کند که نويسنده از نوشته خود کرده است. «تويستان برنارد»

راز هر اثر بزرگ اين است که چهره بشريت را پربارتر و تحسين انگيزتر مي کند. «آلبر کامو»

زندگي روشن و پرورش صحيح امروز، مولود افکار نويسندگان ديروز است. «عفيفي پاشا»

قدرت قلم متکي به حق و عدالت از هر اسلحه و شمشيري قويتر و توانا تر و برنده تر است. «اميل زولا»