آن کسي که سعي کند پرده از عيب ديگران بردارد ناگهان پرده از عيب خويش برداشته بيند و خود را رسواي عام و خاص يابد.

از مردم نمام بترس که هر چه وي به ساعتي بشکافد به عمري نتوان دوخت. «قابوسنامه»

به غيبت کنندگان بگوييد شما به قول خود بي گناه و معصوميد آيا به اين نکته توجه داريد که غيبت در حد خود گناهي بزرگ و غير قابل بخشايش است.

دقايقي را که به عيبجويي ديگران مي گذرانيم اگر به تامل در معايب خويش صرف کنيم هزار فايده مي بريم که کوچکترين آن خودشناسي است.

سخن چينان که چشمان نجس و قلب ناپاک دارند از صميميت ديگران رنج مي برند.

سخن در ميان دو دشمن چنان گو که چون دوست گردند شرمنده نگردي. «سعدي»

شخصي که غيبت مردم مي کند همانند زنبوري است که نيش مي زند ولي عسل نمي دهد.

غيبت گناهي است که به آساني انجام مي گيرد اما چون در جامعه رايج شود آبروي مردم را بر باد مي دهد اعتماد مردم را از يکديگر سلب مي کند و جامعه را...

آنچه مغز و قلب را از آلايش پاک مي کند فقط دانش است مابقي بي دانشي است و بس. «راما کرشينان»

ارزش هرکس به قدر همت اوست.