تمام سفرهاي دور و دراز از يک قدم آغاز مي‌شود.

بايد ياد بگيريم به کساني که دوستشان داريم حق اشتباه کردن بدهيم و آنها را به رسميت بشناسيم.

از طنابي که فقط به کمربندمان وصل است نمي‌توانيم بالا برويم.

استراحت کن. مزرعه‌اي که استراحت کرده، محصولي عالي مي‌دهد.

بينش و بينايي تو فقط هنگامي واضح و روشن خواهد بود که بتواني به قلب خود بنگري.

گذشته‌ها گذشته است. ماه و سال جاري وجود ندارد. تنها چيزي که براي ما باقي است لحظه ناچيز فعلي است.

هنگامي که انسان فانوس خود را همراه داشته باشد لزومي ندارد از تاريکي بترسد.

رشد روحي و معنوي ما نامحدود است و اگر تلاش کنيم تا اين برنامه را وارد تمام مراحل زندگي روزمره‌مان کنيم، پاداشي که عايدمان خواهد شد نيز بي‌پايان...

نگراني هرگز نمي‌تواند افسوس فردا را از بين ببرد بلکه از توان امروز مي‌کاهد و آن را تضعيف مي‌کند.

به دهانم اجازه نمي‌دهم تا حرفي بزند که ذهنم نتواند تحملش کند.