عجب موجود سخت جانی ست دل ! هزار بار تنگ می شود، می شکند، می سوزد، می میرد و باز هم برایت میتپد!

دوست داشتن نم نم باران است که کم کم می آید و به درازا می بارد. چه زیباست اگر همواره این گونه بباریم و ابر همیشه بهار آسمان محبت باشیم .

واژه ی دوستت دارم برای عظمت و شکوه قلب مهربانت چقدر بی رنگ است وقتی تو سرچشمه ی تمام خوبی ها هستی .

جیگر طلا ، یار با وفا ، نسیم صبا ، آخر صفا ، نفس هوا ، تکی به خدا !

دلبسته ی تو هستم لازم به گفتنی نیست مهری که با تو بستم هرگز شکستنی نیست

خداوندا عزیزم را تو یاری کن پناهش باش و در حقش تو کاری کن الهی هرچه می خواهد نصیبش کن خدا بر لبش لبخند جاری کن

مثل گل صد برگ شکوفا شده ای چون ماه چهارده شکوفا شده ای در آینه ی نگاه من چشم بدوز تا دریابی چقدر زیبا شده ای

بی تو از کاروان عشق، من جا مانده ام از شکرانه ی نعمتی چون تو، در مانده ام

اشتیاقی که به دیدار تو دارد دل من دل من داند و من دانم و دل داند و من خاک من گل شود و گل شکفد از گل من تا ابد مهر تو بیرون نرود از دل من

فراموشت نخواهم کرد، چرا که با وفا هستی و در گنجینه قلبم، همیشه چون طلا هستی