ای سالمند! موی سپید تو، کتاب پربهای تجربه هاست. تو گنج رنج های روزگاری و تقویم نانوشته عبرت ها، روزت گرامی باد.

بیا نگذاریم پدربزرگ ها و مادربزرگ ها، تنهایی شان را بین عکس های قدیمی تقسیم کنند.

از آنان که از تقویم های روزها، خاطرات بیشتری را به یاد دارند، درس زندگی بیاموزیم.

کارهای بزرگ، مولود تجربه و پختگی و شخصیت و نفوذ کلام است و این مزایای پیران باتجربه است.

پیر، نماد تجربه و خرد است و مردم از صحبت او بهره های روحانی می برند. آنان همواره، روشنی بخش خانواده و سرشار از دوستی و ستایشند.

پند مادربزرگ ها و پدربزرگ ها، گران بهاست.

سالمند عزیز! نشان لیاقت خدا چند خط ساده است که بر پیشانی ات می کشد. دست خط خدا بر هر صفحه ای که بنشیند زیبایش می کند. روزت مبارک!

یادمان باشد! سالمندان قفس طلایی را دوست ندارند.

سالمندی، بلندای زندگی هر انسان است، ارتفاعی که از آنجا می توان به گذشته، به امروز و به فردا نگاه کرد.

خردمندی و موشکافی تجربه و علم به پیران ما آموخته است تا چه هنگام و چگونه رفتار کنند و این همان اندوخته ارزشمند دوران کهن سالی است.