موقعیت خود را در نظر بگیریم و شخصیت دوستان‌مان برایمان با اهمیت باشد.

دوستان خود را از افرادی انتخاب کنیم که خانواده‎‌هایی اصیل و شریف دارند.

در گفتارمان با کسانی که به آنها اعتماد نداریم مواظب باشیم تا مبادا بر ضرر خودمان از آن استفاده کنند.

مهربان باشیم و آن را مخصوص عده‎‌ای قرار ندهیم.

برای این‌‎که همیشه دوستی‎‌هایما‎ن باقی بماند، رقابت‌‎های بی‌‎جا، حسادت و افکار زشت را از خود دور کنیم.

اگر بخواهیم در نظر دیگران آدم‎‌های خوبی جلوه کنیم کارهای خوب‌‎مان را به رخ دیگران نکشیم.

اگر حق کسی را ضایع کردیم با بزرگ دانستن خطای خود، مقدمه بخشش خود را فراهم کنیم و حداقل کار ما، عذرخواهی با زبانی نرم است.

ضعیف‌‎ترین افراد، کسانی هستند که از بازگو کردن خوبی‌‎های دیگران پرهیز کنند.

هیچ وقت کار خوب را با قسم خوردن، توأم نکنید چرا که طرف مقابل را به تردید و شک می‌‎اندازید.

در برخورد با چهار شخصیت با احتیاط و با دقت برخورد کنیم: حاکمان، دانشمندان، دینداران و تاجران.