دیوانه شو، این عقال از پا واکن طاووس، ز جلوه زاغ را رسوا کن حال دلِ عقل را ز دیوانه مپرس مفتون عقال و عقل را پیدا کن

فاطى! ز علایق جهان دل برکن از دوست شدن به این و آن، دل برکن یک دوست که آن، جمال مطلق باشد بگزین تو و از کون و مکان دل برکن

اى فرّ هما، بر سر من سایه فکن فریاد رس و وجودم از پایه فکن طوقى که به گردنم فکنده است، هوس یارا، تو به گردن فرومایه فکن

اى پیر خرابات دل، آبادم کن از بندگى خویشتن، آزادم کن شادى بجز از دیدن او، رنج بود شادى بزداى از دلم، شادم کن

اى پیـر، بیا به حق من پیرى کن حالم دِه و دیوانه زنجیرى کن از دانش و عقل، یار را نتوان یافت از جهل در این راه مددگیرى کن

اى یاد تو، راحت دل درویشان فریاد رسانِ مشکل درویشان طور و شجر است و جلوه روى نگار یاران! این است حاصل درویشان

سرمست ز باده تو خواهم گشتن بى‏هوش فتاده تو خواهم گشتن از هوش گریزانم و از مستى، مست تا شاد ز داده تو خواهم گشتن

غیر ره دوست، کى توانى رفتن؟ جز مدحت او کجا توانى گفتن؟ هر مدح و ثنا که مى‏کنى، مدحِ وى است بیدار شو اى رفیق، تا کى خفتن؟

من پشّه‏ام، از لطف تو طاووس شوم یک قطره‏ام، ازیم تو قاموس شوم گر لطف کنى، پربگشایم چو ملک آماده پابوس شه طوس شوم

یاران، نظرى که نیک اندیش شوم بیگانه ز قید هستىِ خویش شوم تکبیر زنان رو سوى محبوب کنم از خرقه برون آیم و درویش شوم