لئيم ار دهد وعده دير است و سست تعلّل بود نيّتش از نخست‏ ندارد ز پيمان شكستن ابا نترسد ز پيغمبر و از خدا

به مال ار نگه داشتى آبرو گرامى شوى اى پسنديده خو ز بذل و ز بخشش تو سرور شوى‏ به حلم، از همه خلق برتر شوى‏

چو خواهى كه قدرت شود بيشتر تو در راه عزّت روى پيشتر فرود آر نفس خود از جاى خويش‏ تواضع سزد مر تو را هر چه بيش‏

بود خفته بودن به حال يقين به دل داشتن حبّ ايمان و دين نكوتر كه با شكّ و ترديد راى تو آرى نمازى برادر به جاى‏

شود كوته عمر تو از هر نفس تو را غفلت از كار خود نيست بس‏ تو را او كشاند به سوى هلاك‏ نماند كسى زنده در روى خاك‏

چو فرزند باشد تو را ناخلف نماند دگر خاندان را شرف‏ دهد زحمت جدّ و آبا به باد تو را همچو جانشينى مباد

چو دانش به نا كس بياموختى دل اهل معنى بسى سوختى‏ به دانش ستم كردى اى اوستاد ز ناكس نبايد كنى هيچ ياد

كسى را بود عزّت و احترام كه باشد فروتن چو دارد مقام‏ كند پيشه افتادگى آن بلند بپرهيزد از نخوت آن ارجمند

چو با صدقه منّت گذارى به كس تو را اين چنين بذل و انفاق بس‏ گناهش ز اجرش بود بيشتر مزن بر دل بينوا نيشتر

وقار معلّم بود زيب علم جمالش بود بردبارىّ و حلم‏ معلّم كند كار پيغمبرى‏ به خدمت نباشد از او بهترى‏