چه زشت است و مذموم خوى نفاق چه نيكو بود آدمى را وفاق‏ دو روئى ز ضعف است و از خبث و بيم‏ نباشد منافق مصون از جحيم‏

چو همسايه را ساختى خوار و زار بر آوردى از روزگارش دمار نباشى عزيز و تویى نيز خوار تو را بايد از كرده خويش عار

به چيزى كه فانى است كمتر گراى شود آماده از بهر ديگر سراى‏ تو زاد سفر را فراهم نماى‏ ز فانى بگير و به باقى فزاى‏

عطاى تو بسيار باشد اگر به چشم حقارت تو در آن نگر تو والاترى از عطاى عظيم‏ برو قدر خود را بدان اى كريم‏

توانگر چو امساك ورزد خطا است به غايت نكوهيده و نابجا است‏ ورا بذل و بخشش پسنديده‏تر قناعت به درويش زيبنده‏تر

گنهكار چون پوزش آرد به كار ز كردار خود باشد او شرمسار چه زشت است كيفر كشيدن از او بود عفو او قيمت آبرو

تو را همّت ار شهوت و خوردن است نه اين زندگانى به از مردن است‏ چه دور است خير از تو اى چارپا چو مردى چه دارى كه ماند بجا

نباشد مصون از عذاب خداى هر آن كس كه شيطان شدش رهنماى‏ كسى نيست ايمن از آزار او سر بار مردم بود بار او

نگردد خردمند گرد دروغ چراغ دروغ است بس بى‏فروغ‏ نه مؤمن زنا مي كند اى رفيق‏ نه اين است آیين اهل طريق‏

چو خواهى كه نام تو گردد بلند بهر جا شوى شهره و ارجمند در اين ره چو بخشش تو را يار نيست‏ خنك آن كه جز بخششش كار نيست‏