مشو غافل از شكر در هيچ حال چو سختى رسد بر تو هرگز منال‏ كه مؤمن به سختىّ و غم شاكر است‏ خدا را مر او بنده چاكر است‏

بيا خامشى پيشه خويش كن ز بيهوده گفتن حذر بيش كن‏ سلامت به خاموشى اندر بود ملامتگرت نيز كمتر بود

عجب دارم از آدم خود پسند چو ديروز بود او يكى قطره گند به فردا شود جيفه‏اى گند نيز بود قدر انسان به عقل و تميز

عجب ز آن كه نشناسد او خويش را نداند تفاوت، كم و بيش را چسان او شناسد خداى جهان‏ ز روى يقين، نى به حدس و گمان‏

چو مالك نباشد كسى بر اجل چرا كاهلى ورزد اندر عمل‏ چرا باشدش آرزوها دراز چرا او رود در پى حرص و آز

چو باشى تو آگه ز اصل جزا چو دانى به هر فعل باشد سزا عجب دارم از آن كه در كار خويش نگيرى ره خير و خوبى به پيش‏

عجب دارم از آن كه عيب كسان به زشتى كند جارى او بر زبان‏ ولى نقص او بيش از هر كس است‏ نداند ورا عيبجوئى بس است‏

شناسد چو كس داروى درد خويش نجويد مر آن را ولى هر چه بيش و گر يابد آن را نبندد به كار عجب باشد از آن سيه روزگار

عجب دارم از آن كه در هر دمى رسد نقص بر جان و عمرش همى‏ ولى نيست در فكر فرداى خويش‏ كه تا هست خيرى فرستد به پيش‏

عجب زان، كه بر قدرت كردگار به شكّ اندر است آن فراموشكار ولى بيند آثار خلقت عيان‏ بهر گوشه از گوشه‏هاى جهان‏