به كنه خرد كى رسد آدمى نياسايد ار او ز دانش دمى‏ چه نو علم را نيز كى انتها است‏ عليم همه ملك هستى خدا است‏

چو بر روزه دل نمائى قيام به از روزه بودن ز شرب و طعام‏ بود روزه دل به پاكىّ او ز فكر بد و هر نكوهيده خو

چو اخلاص و تقوى نباشد به كار عمل نيست مقبول پروردگار بود نيّت پاك روح عمل‏ نه جسم است بى جان عزيز، اى دغل‏

ز شهوت، ز ميل و هوس كاستن ز غفلت دل خويش پيراستن بود شيوه صاحبان خرد خردمند را ناروا كى سزد

كمال و نكوئى نه از رنگ و رو است بزرگ است آن كس كه پاكيزه خوست‏ مروّت، بود مرد را فرّ و زيب‏ چه اندر فراز و چه اندر نشيب

ز صوم زبان صوم دل بهتر است كه آلودگيها به دل اندر است‏ به از روزه جسم صوم زبان‏ كه باشند مردم از آن در امان‏

چه گويم من از بهترين صيام كه زخم گنه را دهد التيام‏ بود روزه دارىّ نفس شرير ز لذّات دنيا چو باشى تو سير

چو با راد مردان تو همدم شوى تو خود نيز در راه نيكى روى‏ چو بادى كه بر مشك و عنبر وزد از آن بر تو بوى معطّر رسد

تو بد بينى از همدمى با بدان بود يار نا اهل، آزار جان‏ ندانى كه باد ار وزد سوى گند رسد بر تو زان بوى بس ناپسند

چو پيوند خويشى رعايت كنى تو از بستگانت حمايت كنى شود مالت افزون و اولاد نيز شوى سرور و سرفراز اى عزيز