دل مرد عارف بود خوفناك ز اندوه و حزن است آن چاک چاک ولى روى او شاد و خرّم بود نه در آن اثر هيچ از غم بود

حريص ار بگيرد تمام جهان شود مالك او بر زمين و زمان فقير است بيچاره از فرط آز هميشه بود دست حرصش دراز

دو روز است دنياى دون اى پسر برى سود يک روز و روزى ضرر به روزى كه سود است آهسته ران‏ صبورى نما پيشه، روز زيان‏

تو را باشد آسايش اندر سه چيز اگر باشى اى دوست اهل تميز نخستين، بود همسر سازگار دو، فرزند نيك و سه، شايسته يار

بود عالم آن كس كه ز آموختن هم از توشه دانش اندوختن نگردد ملول و نياسايد او به هر روز دانش بيفزايد او

ترازوى انسان زبانش بود زبان آفت جسم و جانش بود هم از او بود فخر نام آورى‏ ز فرهنگ و دانش پيام آورى‏

سخن اى سخنور بود چون دوا كه از اندک آن تو يابى شفا نباشد به بسيار آن جز هلاک‏ تو را بايد از آن بسى ترس و باک‏

به نزد جوانمرد پاكيزه خوى به از مال و ثروت بود آبروى‏ چو مال ار رود باز گردد همى‏ چو رفت آبرو، زان نماند نمى‏

ندارد دو رو هيچ شرم و حيا چو او چاپلوس است و دور از وفا ضعيف است و نادان و بد روزگار بود در گلستان گيتى چو خار

چو كس را بدل نور ايمان بود بسى شكر گويد، چو شادان بود صبورى كند او به وقت بلا چو منعم شود، ترسد او از خدا