از گریهٔ گرم دیده آتشناک است آلوده به خون و از تماشا پاک است از بس که شکسته ام ز بیم تو نگاه گویی که مرا دیده پر از خاشاک است

ای آن که برت سفال و یاقوت یکی است اعجاز مسیح و سحر هاروت یکی است گر معرفت روح مجرد داری زیب تن و آرایش تابوت یکی است

عرفی گله سر مکن که جای گله نیست توفیق نصیب هر تنگ حوصله نیست هر چاه که هست یوسفی در آن هست صاحب نظری لیک به هر قافله نیست

از وصل نهان ما که غماز نیافت انجام کسی ندیده آغاز نیافت در دوست شدم محو به حدی که مرا هم دوست طلب کرد و نشان باز نیافت

هر کس که سرش نه در گریبان فناست تا گردنش از فرق همه زخم جفاست زآنروی که تا فوق گریبان عدم آمد شد سیل غم و سنگ بلاست

روزی که قضا به مزرعهٔ قسمت کشت خاکم ز حرم ببرد و در دیر سرشت می خواست که در جواب ابنای کنشت گویم لبیک چون بگوید خشت

عرفی دل ما تا به در عشق گریخت خون گله با شراب نسیان آمیخت این خون نه به تیغ آشنا شد نه به خاک این گل نشکفت، از نفس باد بریخت

عرفی علم هجر تو افراشننی است گنجی تو ولی نقد تو برداشتنی است گر عشق تویی، تخم تو ناکشتنی است ور حسن تویی، دل ز تو برداشتنی است

عرفی من و دل نه خوب دانیم و نه زشت هم خادم کعبه ایم و هم پیر کنشت همدوش مصیبتیم و همزاد نشاط همخوابهٔ دوزخیم و هم شیر بهشت

ای عشق که مدح تو همین عشق بس است برقی ست که موسی اش یک مشت خس است نی نی در مستی نزنم، گلزارست کش موسی عمرا ن گل مشکین نفس است