یاری که دلش ز حال ما باخبر است او را با ما همیشه حالی دگر است ماتشنه لبیم بر لب بحر محیط وین طرفه لب بحر ز ما تشنه تر است

مردود بود کسی که مردود وی است مقتول بود کسی که مردود وی است بی جود وجود او وجودی نبود هر بود که هست بودی از بود وی است

رب الارباب رب این مربوب است وز حضرت احباب همه محبوب است در صورت و معنیش نظر کن به تمام تا دریابی که طالب و مطلوبست

آئینهٔ حضرت الهی دل تو است گنجینه و گنج پادشاهی دل تو است دل بحر محیط است و در او دُر یتیم در صدفی چنین که خواهی دل توست

باران عنایتش به ما بارانست باران چون نباردش به ما بار آن است گوئی که منم یار تو ای سید من آری آری وظیفهٔ یار آن است

دل همچو کبوتر است و شاهد باز است تا ظن نبری که شیخ شاهد باز است بر شاهد اگر ز روی معنی نگری بر تو در حق ز روی شاهد باز است

مخموری و میکده نجوئی حیف است با ما سخن از ذوق نگوئی حیف است میخانهٔ عاشقان سبیل است به ما تو در طلب جام و سبوئی حیفست

او بر دل تو همه دری بگشاده است در گوشهٔ دل گنج خوشی بنهاده است در بندگیش ز عالم آزاد شدیم مقبول غلامی که چنین آزاد است

تخت دل من مسخر شاه منست شاهی به کمال شاه دلخواه منست او سید من باشد و من بندهٔ او این سید و بنده نعمت الله منست

این هشت حرف نام آن شاه منست آن شاه که او مظهر الله منست مجموع دویست و سی و یک بشمارش تا دریابی که نام دلخواه منست