حق تعالی دری به ما بگشود نقد آن گنج را به ما بنمود نقد گنج خزانهٔ جودش به کرم او نثار ما فرمود

نور دین این سخن چنین فرمود نعمت‌اللّه را به ما بنمود ما خراباتیان سر مستیم می و میخانه را به ما پیمود

در هزاران یکی چو بنماید در هزاران یکی پدید آمد در همه آینه یکی بینی پرده از چشم تو چو بگشاید

یک هویت اول و آخر بود آن حقیقت باطن و ظاهر بود ظاهر و باطن یکی گوید مدام در هویت هر که او ناظر بود

جمله آئینه یک حدید بود خواه عتیق است و خواه جدید است آینه روشن است نزدیک آی کور ازین رمز ما بعید بود

نفس ناقص بخیل خواهد بود در سخاوت دخیل خواهد بود گر توکل کند دوا یابد ورنه دائم علیل خواهد بود

مشهد آل مشهد روضهٔ رضوان بود این چنین خوش مشهدی در خطهٔ ماهان بود نعمت‌اللّه را زیارت کن که تا یابی مراد زان که قبرش قبلهٔ حاجات انس و جان...

ناظر و منظور آنجا کی بود بود و هم نابود آنجا کی بود هفت دریا غرقه اند در بحر او بلکه اسم و رسم و دریا کی بود

نتواند که گوشه بگزیند یا به کنج خراب بنشیند چه کند خلوتی چو در همه شبی نور محبوب خویش می‌بیند

همه عالم ز حضرتش موجود این چنین بوده است و خواهد بود هر چه خواهی چو ما ازو می‌ خواه تا بیابی ز حضرتش مقصود