کسی که دل به تو داد اعتنا به جانش نیست نه اعتناش به جان کار با جهانش نیست به دین زنده ما مرده بایدش گفتن کسی که صحبت عشق تو بر زبانش نیست

هرچه کردم تا ببینم روی ماهت را نشد دیدن آن چهره ی زیبا نصیب ما نشد حاجتم این بود زیر خیمه ات نجوا کنم رسم عشق و عشق بازی، بازهم اجرا نشد

جان و دل را بوی وصل آن دل و جان کی رسد؟ وین شب تنهای تاریکی به پایان کی رسد؟ ای صبا، باز آمدن دورست یوسف را ز مصر باز گو تا بوی پیراهن به...

ز پشت ابر ای مه، سر بر آور دگر دوران ظلمت را سر آور خط بطلان بکش بر هر مرامی جهان را تحت یک فرمان در آور

وصالت کی شود ما را میسّر؟ که تا گردد دل و دیده منوّر خوش آن روزی که برخیزد ز کعبه طنین نغمه ی الله اکبر

بیا ای از ظهورت یک جهان شور تجلّی کن اَلا ای سرّ مستور صدای دلربایت چون برآید کند آن صوت، کار نفخه ی صور

گمان کنم که زمانش رسیده برگردی به ساحت شب قدر ای سپیده برگردی هزار بیت فرج نذر می کنم شاید به دفتر غزلم ای قصیده برگردی

چه کنم آرزوی وصل تو از سر نرود بنده جز خانه ی مولا در دیگر نرود من ز داغ غم هجران رخت می‌سوزم آتش عشق تو از این دل مضطر نرود

لحظه ها را متوسل به دعاییم بیا سالیانی ست که دل تنگ شماییم بیا وسعتت در دل این ظرف نشد، جا ماندیم تشنه از حسرت رویت لب دریا ماندیم

جهان ز روی محمد بهار بود، خدا را دعا کنید که بار دگر بهار بیاید دعا کنید که بر انتقام خون شهیدان عزیز فاطمه با چشم اشکبار بیاید