به لب رسیده مرا جان چرا نمی آیی رسیده عمر به پایان چرا نمی آیی سیاه چون شب تار است روز یارانت کجایی ای مه تابان چرا نمی آیی

دردیست مرا بی تو که درمان نپذیرد درمان من این است که بیمار تو باشم گر خلعت وصل تو برازنده من نیست بگذار که در سایه دیوار تو باشم

جلوه کن تا زنگ غم از سینه ها زایل شود با ظهورت معنی اکمال دین کامل شود جلوه کن تا باز بتهای حرم را بشکنی جلوه کن تا مسلک وهابیان باطل شود

خون پاک شهدا منتظر توست بیا سرِ مصباحِ هدا منتظر توست بیا وارث خون خدا و پسر خون خدا به خدا خون خدا منتظر توست بیا

مژده ای دل که مسیحا نفسی می‌آید که ز انفاس خوشش بوی کسی می‌آید از غم هجر مکن ناله و فریاد که دوش زده ام فالی و فریادرسی می‌آید

امید خفته به دل‌های بی شکیب بخیزد قرار رفته ز جان‌های بی قرار بیاید خوشا ظهور تو مهدی که از شمیم کلامت نهال وعده ی پیغمبران به بار بیاید

بیا که از قدمت سبزی بهار بیاید بیا که روشنی روز و روزگار بیاید خزانِ ظلم به تاراج باغ دست گشوده بیا بیا که به همراه تو بهار بیاید

هستم گدای کوی تو، چشمم بود بر سوی تو شاید ببینم روی تو، یابن الحسن یا بن الحسن گیرم سراغت را کجا، در مروه ای یا در صفا در سامرا یا کربلا،...

به صبح روز ظهور تو می خورم سوگند که صبح بی تو زهر شام تار سخت تر است حیات بی تو به معنای مرگ تدریجی است بهشت اگر تو نباشی ز نار سخت تر است

فراق روی تو از احتضار سخت تر است ز صبح حشر شب انتظار سخت تر است ندیدن گل روی تو ای بهشت امید تحملش به دو چشمم ز خار سخت تر است