نيازهاى مردم به شما، نعمتى از سوى خداوند برشماست، پس آنها را غنيمت شماريد (و در رفع نياز مردم بكوشيد).

امام على علیه السّلام فرمودند:
إِنَّ حَوائِجَ النّاسِ إِلَيْكُمْ نِعْمَةٌ مِنَ اللّه ِ عَلَيكُمْ فَاغْتَنِمُوها؛

هرگاه از كسى سؤالى شد درباره چيزى كه نمى داند، از گفتن «نمى دانم» خجالت نكشد (و بگويد: نمى دانم).

امام على علیه السّلام فرمودند:
لايَسْتَحْيِيَنَّ أَحَدٌ إِذا سُئِلَ عَمّا لايَعْلَمُ أَنْ يَقُولَ: «لاأَعْلَمُ»؛

هر چه را مردم به تو گفتند، به مردم مگو و بر مگردان، كه همين در نادانى و حماقت، كافى است.

امام على علیه السّلام فرمودند:
لا تَرُدَّ عَلَى النّاسِ كُلَّما حَدَّثُوكَ فَكَفى بِذلِكَ حُمْقا؛

خويشاوندان خود را گرامى بدار، چرا كه آنان بال و پرِ تو هستند.

امام على علیه السّلام فرمودند:
أَكْرِمْ عَشيرَتَكَ فَاِنَّهُمْ جَناحُكَ؛

بدترين مردم كسى است كه مردم، به خاطر ترس از شرارت و بدى او، پرهيز و احترامش كنند.

امام على علیه السّلام فرمودند:
شَرُّ النّاسِ مَنْ يَتَّقيهِ النّاسُ مَخافَةَ شَرِّهِ؛

همنشينى با نيكان، نيكى مى آورد، مثل بـاد كه وقتى به بوى خوش (وخوشبو) گذر مى كند، با خود بوى خوش مى آورد.

امام على علیه السّلام فرمودند:
صُحْبَةُ الأَخيارِ تَكْسِبُ الْخَيْرَ، كَالرّيحِ اِذا مَرَّتْ بِالطَّيِبِ حَمَلَتْ طيبا؛

تكبر تو در دوران رياست، موجب خوارى در دوران بركنارى است.

امام على علیه السّلام فرمودند:
تَكَبُّرُكَ فىِ الوِلايَةِ ذُلٌّ فىِ الْعَزْلِ؛

بنده اگر قناعت كند، «آزاد» است، آزاد، اگر طمع داشته باشد «برده» است.

امام على علیه السّلام فرمودند:
أَلْعَبْدُ حُرٌّ ما قَنَعَ، أَلْحُرُّ عَبْدٌ ماطَمَعَ؛

فكر تو گنجايش هر چيز را ندارد، پس آن را براى آنچه «مهم» است، فارغ گردان. .

امام على علیه السّلام فرمودند:
اِنَّ رَأيَكَ لا يَتَّسِعُ لِكُلِّ شَئٍ فَفَرِّغْهُ لِلْمُهِمَّ؛

اندازه گير، سپس بِبُر. بينديش، آنگاه بگو.

امام على علیه السّلام فرمودند:
قَدِّرْ ثُمَّ اقْطَعْ وَ فَكِّرْ ثُمَّ انْطِقْ؛